Pobitewnie – Rafał Skroński z pokładu Akademii Jachtingu

0
220

 

W sam raz na deszczowy, jesienny wieczór kilka słów o realizacji żeglarskich pasji oraz starcie w regatach Bitwa o Gotland od naszego kolegi Rafała:

„Od przekroczenia linii mety tegorocznej Bitwy o Gotland minął ponad tydzień. Emocje pobitewne już powoli opadły. Niezwłocznie po zamknięciu pętli i zakończeniu regat porwał mnie wir prac i wydarzeń lądowych Dopiero teraz udało się znaleźć chwilę czasu na przeanalizowanie trasy, wyciągnięcie wniosków oraz spisanie przemyśleń związanych z udziałem w tym wyjątkowym wydarzeniu. Wyjątkowym z kilku powodów, ale o tym wszystkim poniżej.

 

obraz nr 1

BITWA PO RAZ PIERWSZY – decyzja o podjęciu nie była pozbawiona wątpliwości, w końcu to nie weekendowe pływanie po Zatoce Gdańskiej i to w dodatku solo, pośród świetnie przygotowanych 
i doświadczonych współzawodników. Wizja spędzenia kilku dób na jesiennym Bałtyku, zmagając się z siłami natury oraz własnymi słabościami rozpalała wyobraźnię. Sentencja wypowiedziana ponad wiek temu przez Marka Twain’a: „Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj.” ma swoją moc i faktem jest to, że gdybym nie spróbował, żałowałbym teraz, jak cholera.

Dni przed startem mijały w szaleńczym tempie, ogrom prac do wykonania przerażał. Do ogarnięcia pozostało przejęcie jachtu Delphia 37 „Akademia Jachtingu VIII”, wyciągnięcie go z wody, mycie, pomiary związane ze świadectwem ORC, przygotowanie jednostki do samodzielnej żeglugi, zakupy, etc. Bezpośrednio przed startem, przy jednostce przez niemal 2 dni pracowały od rana do wieczora 3-4 osoby. Przyjaciele, bez których pomocy byłoby niezwykle ciężko. Mimo wszystko cały czas miałem 
w głowie myśl, że pośpiech jest najgorszym wrogiem solidnej żeglarskiej roboty i właśnie to nie pozwalało mi cieszyć się komfortem psychicznym bezpośrednio przed startem.

Niestety „nie opływałem” jachtu w takim stopniu, jaki bym uznał za wystarczający – najgorsza wizja to kłopoty techniczne, które zmuszą mnie do wycofania się z regat kilka godzin po starcie. Drugorzędny temat to nautyka jednostki oraz dzielność w różnych warunkach – każda jednostka pływa „inaczej”, wszystkiego trzeba się nauczyć. Wcześniej zrobiłem sporo rejsów na jachcie Delphia 40, przepłynąłem nią kilka tysięcy mil, znam tę konstrukcję bardzo dobrze. W tym momencie do dyspozycji miałem jacht Delphia 37, na którym spędziłem wcześniej całe 2 dni. Niby tylko 3 stopy różnicy w długości jednostek, ale miałem świadomość, że to może zrobić kolosalną różnicę.

Zdecydowanie lżej byłoby zostać armatorem swojej jednostki, dopieszczonej i znanej, jak własna kieszeń, ale z drugiej strony, „kto ma statki, ten ma wydatki” – jeszcze większe, niż te do poniesienia przy tygodniowym czarterze 🙂 W moim przypadku walka z czasem trwała w najlepsze.

Na pięć dni przed startem prawa Murhpiego (mówiące o tym, że rzeczy pójdą tak źle, jak to tylko możliwe i to w najgorszym momencie) przypomniały o swoim istnieniu i w środę zakończyłem dzień 
z 39 stopniową gorączką oraz po konsultacjach rozpocząłem kurację 3 dniowym antybiotykiem. To nie była dobra prognoza, a przecież w planach kilku dobowa żegluga non stop, znikoma ilość snu 
i świadomość, że nikt nie przyniesie herbatki do kajuty. Gorączkę udało się zbić, organizm wygrywał pierwszą z bitw. Czułem osłabienie, ale to nie był moment, żeby się poddać. Walczymy dalej!

Ostatnia noc przed startem była pełna wątpliwości, ale dużo gorszą oznaką byłby ich brak. Taka sytuacja mogłaby świadczyć tylko o tym, że lekceważę trudności wyzwania, albo wręcz nie jestem świadomy ich istnienia.
W międzyczasie należy wspomnieć o czymś absolutnie fenomenalnym, czyli o atmosferze, jaka panowała w przyjaznej Marinie w Górkach Zachodnich. Klimat był niesamowity, zawodnicy, organizatorzy oraz kibice przebywający w Marinie na dzień przed startem tworzyli wręcz idylliczną wspólnotę. Takie mini miasto przepełnione solidarnością, braterstwem, bezinteresownością, to było coś wyjątkowego.

Tutaj też należy napisać o profesjonalizmie, z jakim do regat podeszli organizatorzy. Logistyka była przemyślana, wszystkie informacje przekazywane na czas. Organizatorzy zadbali również 
o odpowiednie szkolenie z zakresu bezpieczeństwa z przedstawicielami SAR, na wieczór przed startem zawodowy meteorolog przeprowadził analizę sytuacji pogodowej. Wielki szacunek za profesjonalizm.

START!
W niedzielę z samego rana odprawa, oraz fantastyczne pożegnanie przez wspaniałą ekipę najlepszych kibiców i przyjaciół, a później długo wyczekiwane oddanie cum 🙂 Ruszamy!

 

obraz nr 2

Na 7 minut przed startem, wszystkie jednostki stanęły w dryf dla uczczenia pamięci Tomka Turskiego, który zginął tragicznie realizując swoje żeglarskie pasje. Cześć jego pamięci!

Po starcie obieramy kurs pozwalający ominąć Półwysep Helski. Zwarta grupa jachtów płynie prawym halsem idąc ostro na wiatr przy pięknym słońcu. Żegluga przez Zatokę była fantastyczna, to był niezwykły moment, kiedy odpuścił cały stres związany z regatami, a raczej przygotowaniami do nich. Nie od dziś wiadomo, że większość problemów w życiu żeglarzy kończy się właśnie wraz z oddaniem cum 🙂 U mnie również nastąpiło cudowne uzdrowienie. Poczułem, że jestem we właściwym miejscu, szczęśliwy.

 

obraz nr 3

Po minięciu Półwyspu, lekka korekta kursu na bardziej pełny i próby wykrzesania z jednostki maksymalnej prędkości. Jeszcze przed północą mijałem platformę wiertniczą Petro Balticu, korzystając z uprzejmości można było złapać zasięg 3G oraz ściągnąć najświeższe prognozy online. Aż do wchodu słońca udawało się „jechać” w niewielkiej odległości od doświadczonych samotników na jachtach Quick Livener, Bussy Lizzy, True Delphia, Delphia III. Później wiatr zaczął delikatnie odkręcać na północny oraz tracił na sile. Płynąc dalej zmuszony byłem coraz bardziej kierować się
w stronę Olandii.

Po południu drugiego dnia regat popełniłem strategiczny błąd. Źle przewidziałem sytuację meteo i łudząc się, że w środkowej części trasy pomiędzy szwedzkimi wyspami wiatr przybierze na sile i pozwoli wspiąć się szybciej na północ. Niestety tak nie było. Było tylko gorzej, ze względu na zmieniający kierunek, słabnący wiatr. W związku z tą błędną decyzją nadłożyłem do trasy kilkanaście Mm oraz kilka godzin. Stawka zaczęła się oddalać.

 

obraz nr 4

Niestety tę partię szachów na wodzie muszę zaliczyć do przegranych. Nie jest wielką sztuką żeglować szybko w silnych wiatrach, sztuką jest robić to, kiedy wiatru jest mało i „kręci”. Stanie 
w strefach ciszy w regatach na trasie powyżej 500Mm jest niezwykle irytujące, a flauty są dużo cięższe do zniesienia, niż wielkie fale oraz silne wiatry.

 

 

obraz nr 5

Trzeciego dnia regat nad ranem, wiatr wykorzystując efekt dyszy nad wyspą zaczął wiać z siłą ok. 20 węzłów. Oczywiście z kierunku przeciwnego, tym samym zmuszając do halsowania. Mozolne wspinanie się na północ wyspy trwało ponad dobę. Myślałem, że ta walka się nigdy nie zakończy 
i zostanę w Szwecji już na zawsze. Jak na złość, na samej północy Gotlandii, znów trafiłem na strefę ciszy trwającą ok. 2 godzin. Wtedy też nadchodziły pierwsze myśli, aby zacząć naukę języka szwedzkiego oraz poczytać trochę więcej o kulturze Skandynawów. Skoro już tyle czasu spędzam korzystając z gościnności ich wód terytorialnych, taka wiedza może się przydać. Na szczęście wiatr się wzmógł, około godziny 14 minąłem północny znak kardynalny. Za nim skierowałem dziób swojego jachtu na południe. 
Po kolejnych dwóch dobach, halsując się baksztagami przy wiatrach o sile 8-12 kn, udało się minąć Półwysep Helski. Finalnie po 124 godzinach i 30 minutach, przeciąłem linię mety w Gdańsku Górkach Zachodnich.

 

 

obraz nr 6

Na mecie przywitała mnie ekipa składająca się z organizatorów oraz przybyłych na metę wcześniej zawodników, a cumy odebrali ode mnie nietracący nadziei na mój powrót przyjaciele. 
Wpływając na metę jako jeden z ostatnich uczestników byłem przywitany jak bym przypłynął co najmniej w pierwszej trójce albo wrócił z udanego rejsu dookoła świata 🙂 To było niezwykle piękne, nawet wzruszające. Potwierdziło się to, że w tych regatach nie ma przegranych, każdy kto zamknął pętle jest zwycięzcą. Wielki szacunek należy się również tym, którzy podjęli walkę, ale z powodów technicznych nie mogli ukończyć regat.

 

obraz nr 7

Czuję wielką satysfakcję oraz radość, udało się zamknąć pętle dookoła Gotlandii – podstawowy cel został osiągnięty. Z drugiej strony brałem udział w regatach i to bardzo specyficznych, gdzie mimo wszystko każdy z zawodników startował z nadzieją na zwycięstwo. W tym wymiarze niestety dostałem solidne baty od współzawodników. Tegoroczna bitwa to była bitwa strategii oraz taktyk pływania w słabych wiatrach, wykorzystując każdy podmuch dla uzyskania jak największej prędkości. Wyścig wygrali najlepsi i im należy się chwała.

Od początku do startu w Bitwie o Gotland podchodziłem z należytym poszanowaniem. Start traktowałem jako wielkie wyzwanie oraz test, który pokaże ile jeszcze przede mną nauki, aby móc pływać jak najszybciej w wersji solo. Nauki jest sporo, ale jeszcze wszystko przede mną i mam nadzieję, ze do kolejnych edycji przygotuję się znacznie lepiej. Pokornie i niezłomnie walczymy dalej!

Jeszcze jednym, wręcz najważniejszym założeniem było, aby powrócić na metę przed 25.09.2016. W tym właśnie dniu miałem zostać Ojcem Chrzestnym Emilki, córeczki moich najlepszych przyjaciół. Udało się i w niedzielę półtorej doby po minięciu linii mety stawiłem się punktualnie w Kościele 🙂

 

obraz nr 8

Jeszcze kilka słów o jachcie. Delphia 37 „Akademia Jachtingu VIII” była moim największym sprzymierzeńcem tych regat. Jak napisałem już wcześniej, największe obawy związane były z nikłą znajomością jednostki. Nie znałem jej słabych punktów i awaria teoretycznie mogłaby przytrafić się
w najmniej odpowiednim czasie. Jednostka ze stoczni Delphia Yachts, utrzymywana w dobrym stanie przez swojego obecnego armatora Macieja Biechowskiego, z zaprzyjaźnionej firmy Akademia Jachtingu, nie zawiodła mnie w żadnym momencie regat.

Na zakończenie jeszcze raz wielkie podziękowania dla ekipy, która pomogła mi przygotować jacht bezpośrednio przed startem. Szczególne podziękowania dla Marine Works oraz DOMETIC MARINE za pomoc w realizacji moich pasji oraz chęci angażowania się w tego typu imprezy. Chylę czoła, bez waszego zaangażowania start byłby niemożliwy.

Pozdrawiam, Rafał! „

 

Komentarze